Znajduje się blisko Aberdour w hrabstwie Fife. Jego pochodzenie datuje się na XI wiek, co oznacza, że jest on jednym z dwóch najstarszych zamków w Wielkiej Brytanii. Początkowo był to niewielki skromny budynek, z widokiem na pobliski potok. Zamek składa się z wielu budynków, ciągle rozbudowywanych przez pierwszych 400 lat.
Sir Alan de Mortimer zostałem baronem Aberdour w 1126 roku po poślubieniu Anicei, córki Sir Johna de Vipont. Około roku 1140 na polecenie Sir Alan zbudowano w okolicy zamku kościół, który ciągle stoi obok zamku. Wówczas prawdopodobnie powstał pierwszy budynek zamkowy. Zamek został przekazany w ręce mnichów w roku 1216. Nie znani są dalsi właściciele zamku, aż do początku XIV wieku, kiedy to król Robert I Bruce przekazuje Aberdour swojemu rycerzowi, Thomasowi Randolphowi. Wnuk Randholph’a przekazuje w roku 1342 posiadłość w ręce Williama Douglasa.
W 1386 roku Aberdour i Dalkeith zostały połączone w jeden majątek z główną rezydencją w Dalkeith koło Edynburga, Aberdour zaś było drugą rezydencją.
Kolejnym właścicielem został, zgodnie z wolą wuja, się Sir James Douglas. W 1458 roku hrabią Morton i odtąd powiększył posiadłość, podwyższając i rozbudowując ją tak, aby pasowała do jego nowego, wyższego statusu społecznego.
Zamek Abordour pozostawał w rządach rodziny Morton do roku 1790. W XV wieku zamek został przekształcony w wieżę rycerską. Największe ostatnie dobudowy i przeróbki zamku miały miejsce w XVII wieku, zmiany te były wykonane w stylu renesansowym. Od strony południowej zamku rozpościerał się ogród tarasowy, od strony wschodniej otoczony murem.
Zamek popadł w ruinę w XIX wieku, a wieże uległy zniszczeniu w 1844 roku. W roku 1924 zamek został włączony w spis zabytków i stał się jednym z zachowanych jeszcze na terenie Wielkiej Brytanii najstarszych zabytków, udostępnionym dla zwiedzających.